- Kardynał? - powtórzył machinalnie.. Książki spopularyzowały jeszcze bardziej moje wyroby literackie czy też dziennikarskie - jak kto woli - ja się na tym nie znam. Zjawiły się w prasie pie... [read more]
-
Kategorie
-
Losowe:
- Yogi Johnson wyglądał przez okno. Niedługo przyjdzie pora zamykania fabryki na noc. Ostrożnie otworzył okno, tylko .
- Funkcjonalność modułu pocztowo-newsowego Minueta (usługi te są w Minuecie bardzo ściśle zintegrowane) nie wykracza poza elementarne możliwości programów pocztowych: możliwe jest odpowiadanie na listy, przekazywanie ich dalej (forward), grupowanie listów w foldery i przenoszenie ich między nimi (nie ma jednak opcji automatycznego filtrowania listów do poszczególnych folderów). Bardzo ciekawą cechą Minueta jest wspomniana już daleko posunięta integracja poczty i newsów: redagowanie i wysyłanie wiadomości w obu przypadkach odbywa się w tej samej opcji programu (możliwa jest zresztą wysyłka równocześnie obydwiema drogami), a odpowiadanie na listy lub forward możliwe są także "na krzyż", np. odpowiedź na wiadomość otrzymaną pocztą może być wysłana do Usenetu, albo na odwrót. We wszystkich okienkach programu działa funkcja "cut & paste", co pozwala na bezproblemowe kopiowanie adresów odbiorców np. z treści listu lub z dowolnego innego miejsca. Sporą wadą programu jest natomiast całkowity brak obsługi standardu MIME, co nie pozwala np. na proste wysyłanie ani odbieranie żadnych plików w postaci załączników do listu (konieczne jest kodowanie lub dekodowanie plików osobnymi programami); nie pozwala też na stosowanie polskich liter. Co prawda jeżeli mamy zainstalowane w DOS-ie polskie litery (w kodzie ISO 8859-2!), możemy je zarówno widzieć, jak i wpisywać w wysyłanych listach, ale ze względu na brak odpowiednich nagłówków MIME robimy to "na własne ryzyko" - nie ma gwarancji, że odbiorca będzie mógł przeczytać nasz list z polskimi literami. Minuet pozwala na czytanie zarówno poczty, jak i newsów, oraz przygotowywanie odpowiedzi off-line, co jest bardzo istotne dla osób korzystających z połączeń modemowych. Nie przewidziano jednakże możliwości wywoływania dialera z wnętrza programu dla nawiązania połączenia lub jego rozłączenia, co powoduje, że musimy w tym celu wychodzić z Minueta. Typowe postępowanie przy pracy off-line obejmowałoby zatem nawiązanie połączenia za pomocą dialera, uruchomienie Minueta, ściągnięcie poczty i zasubskrybowanych grup newsowych (wszystkich lub tylko wybranych), wyjście z Minueta, rozłączenie się, ponowne wejście do Minueta, czytanie listów i pisanie odpowiedzi, wyjście z Minueta, nawiązanie połączenia, wejście do Minueta i wysłanie przygotowanych listów, wyjście z Minueta, rozłączenie się. Uff! .
- ją przeżyć wewnętrznie aż do jej najdrobniejszych szczegółów, .
- Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd. .
- znaniu do swej reakcji, Hoyster przerwał mu po raz .
- Noc w Petoskey. Sporo po północy. W jadłodajni pali się światło. Uśpione miasto pod północnym księżycem. Na północ szlakiem kolei G.R.&I. Trakcja biegnie daleko na północ. Zimne tory wiodące na północ, do Mackinaw City i Saint Ignace. Zimne tory, gdy chodzi się po nich o tej porze nocy. Po północnej stronie małego północnego miasteczka skutego mrozem idzie obok siebie po szynach para. To Yogi Johnson ze skwaw. Gdy tak szli, Yogi Johnson rozbierał się bez słowa. Zrzucał jedną po drugiej części garderoby, ciskał obok torów. W końcu miał na sobie tylko podarte buty pompiarza. Yogi Johnson, nagi w świetle księżyca, idzie na północ obok skwaw. Skwaw kroczy obok niego. Niesie na plecach indiańskiego dzieciaka w nosidłach z kory. Yogi usiłuje wziąć od niej dzieciaka. Ona woli sama go nieść. Pies husky skomli i liże kostki Yogiego Johnsona. Nie, skwaw woli nieść sama dzieciaka. Maszerują. Na północ. W północną noc. Za nimi podążają dwie postaci. Wyraźnie rysują się w świetle księżyca. To dwaj Indianie. Dwaj puszczańscy Indianie. Pochylają się i zbierają części garderoby, które wyrzucił Yogi Johnson. Pomrukują do siebie od czasu do czasu. Maszerują cicho w świetle księżyca. Ich bystre oczy nie przegapiają ani jednej sztuki garderoby. Gdy ostatnia jest już podniesiona, spostrzegają w świetle księżyca, daleko przed sobą, dwie postaci. Prostują się. Oceniają garderobę. -Biały wódz prędki w rozbieraniu - zauważa wysoki Indianin podnosząc koszulę z monogramem. -Biały wódz całkiem zmarznie - zauważa mały Indianin. Podaje podkoszulek wysokiemu. Wysoki Indianin zwija wszystkie ubrania, całą wyrzuconą garderobę, w tłumok i ruszają wzdłuż torów z powrotem do miasta. -Lepiej zatrzymać rzeczy dla białego wodza czy sprzedać Armii Zbawienia? - pyta mały Indianin. -Lepiej sprzedać Armii Zbawienia - mruczy wysoki Indianin. -Biały wódz może nigdy nie wróci. -Biały wódz wróci - mruczy mały Indianin. .
- - To go strasznie boli!... - posłyszał wówczas Kucharyja czyjąś uwagę. I wtedy tak mu się wydawało, jakby on sam cierpiał ów okropny ból konia, który nie mógł się podnieść, tylko na ludzi patrzył smutnymi oczami, rżał cicho i prosił o ratunek. Potem przyszedł ten wielki pan policjant Kucz. Coś wołał na zebranych ludzi, a ludzie jęli się cofać, Kucharyję zaś z innymi chłopcami odpędzili krzykiem. A kiedy Kucharczyk odbiegł kilkanaście kroków, usłyszał strzał. Jakby ktoś klasnął w dłonie, w których leżą płaskie kamienie. .
- - Nie... .
- wewnątrz; słychać było muzykę nad wyraz przyjemną, a zarazem .
- Dom Czarnego jak zwykle jasno oświetlony, jak latarnia z daleka naprowadzał przyjezdnych pod bramę. Tym razem nie było ochroniarza, a uchylone skrzydło kraty pozwalało bez przeszkód wjechać na parking pod domem. Robert postawił motocykl na nóżkach i zdjął kask. Jeep z żółtą plandeką na dachu stał obok żółtej Corvetty. Samochody były pootwierane, a kluczyki wisiały w stacyjkach, co nie było niczym dziwnym, ponieważ kradzież spalonej zapałki z tej posesji byłaby aktem samobójczym. Zwyczajem tego domu były kolacje na które zapraszano mamę Cichego. Urocza kobieta obdarzona niezwykłym humorem i kompletnym brakiem poczucia rzeczywistości z zawodu i zamiłowania była malarką. Czarny zakupił nawet jeden z jej obrazów na akcji charytatywnej, z której dochód przeznaczono na pomoc dzieciom niepełnosprawnym. Kupił wtedy kilka obrazów miejscowych malarzy, ale tylko tego jednego nie spalił. Naprawdę polubił w nim pewną tajemnicę. Niby nic. Obraz przedstawiał dziewczynę stojącą między drzewami na skraju jeziora. Intrygujące w nim było to, że dziewczyna spoglądała gdzieś w bok poza ramy obrazu, a jej twarz zdradzała niepokój. Robert wszedł po schodach na korytarz. Świtało a gwar rozmowy docierał z jadalni. Przystanął w półmroku korytarza ukryty za szklaną szafą. W całym domu roiło się od porcelany. W szklanych gablotach stały filiżanki, chińskie wazy, rodzajowe figurki przedstawiające sceny myśliwskie lub pary zakochanych uchwycone w miłosnych pozach. Kolekcja imponująca i warta ciężkie pieniądze. Z jadalni dobiegał kobiecy głos: - Dołóż sobie synku, wystarczy dla wszystkich. No i co dalej chłopcy. Jakie plany? - Mamo - Cichy starał się bronić przed jej czułościami. Odkąd rozstała się z jego ojcem, a było to rok po urodzeniu syna, nie zaznał spokoju. Cała potrzeba ofiarowania miłości przelała się na niego. Na dłuższą metę było to obezwładniające. Nie miał jednak sumienia wyprowadzić się z domu i pozostawić mamy samej sobie. Nadal czuła się potrzebna swemu dziecku. I tak mogło trwać do emerytury, jego oczywiście, bo matki to nie mogło dotyczyć. Była niezniszczalna. - Jakieś studia, co? - rozejrzała się dookoła. Przy stole siedzieli Kobra, Cichy, Skorpion i Biedrona. Czarny stał na werandzie i rozmawiał przez telefon. - Trzeba stanąć na własnych nogach. Pieniążki trzeba zarabiać - tłumaczył Skorpion. - Studia to dzisiaj szkoła zawodowa. My studiujemy życie - dorzucił Kobra wymiatając resztki smażonej ryby z talerza. - Życie towarzyskie na wydziale erotycznym. Zajęcia prowadzi dziekan Waliszewska - dorzucił Skorpion spoglądając na Kobrę. - Dorotka zresztą - dodał Kobra. - Mamo. Dzisiaj trzeba żyć szybko i mocno, póki jest się młodym. Robert stał w cieniu korytarza i słuchał dobiegającej go rozmowy. Przez szczelinę drzwi obserwował stół i biesiadników. - Zwłaszcza młodym i pięknym - szepnął Skorpionowi Biedrona. Obaj spojrzeli na Cichego. - Kto zje rybki? - mama Cichego zwróciła się z otwartym pytaniem. - Ja! - prawie krzyknął Kobra i zanim Biedrona chwycił widelec do ręki, zgarnął ostatnią rybę na swój talerz. - Nasmażyłam, a wy nie jecie - narzekała mama. Robert wszedł do jadalni. Pierwszy dostrzegł go Cichy. Gestem ręki zaprosił do stołu. - Dzień dobry - powiedział ogólnie. - Dzień dobry - odpowiedzieli zgodnym chórem Biedrona i Kobra. - Jak tam Amerykanka - Kobra nie dawał spokoju. - Wyszła z Prymusem, Casanova niech spierdala - bronił go Cichy. - Nie ważne. Dopadnie ją. Mały nie ma szans - powiedział rozbawiony Biedrona. Robert odłożył kask motocyklowy na stolik i siadł obok Cichego. Biedrona podsunął mu kawałek niedojedzonej ryby, ale Robert podziękował. Cichy zignorował złośliwości. Pochylił się do Roberta. -To świetna dziewczyna, nie rezygnuj. Dogadaj się z panienką i jedźcie sobie gdzieś w góry. Jak nie masz forsy to pogadaj z Czarnym, on ci pożyczy. Czarny stał na tarasie i dojadał z talerza rybę. Właśnie zakończył długą rozmowę przez telefon. Wyszedł na taras, żeby nie przeszkadzać przy stole. Teraz stał oparty o słup i wydłubywał smakowite kęsy ze smażonego pstrąga. Robert zadał pytanie i stanął w drzwiach czekając na odpowiedź. W końcu Czarny podniósł na niego wzrok. - Ile? Pięć, dziesięć, sto milionów? I z czego oddasz? - Znajdę jakąś pracę i ci oddam - zapewniał Robert. Czarny pokiwał przecząco głową. - Wyprujesz z siebie flaki, a potem kopną cię w dupę, tak jak twojego starego. Robertowi nabiegły do oczu łzy. Chciał się rzucić na Czarnego z pięściami. Nikt nie miał prawa obrażać jego ojca. To prawda, że wszyscy o nim zapomnieli. Gdy był świetnym sportowcem, drzwi się nie domykały od kolesi i działaczy. To prawda, że na ostatnią operację kolana wydali resztkę oszczędności. Wszyscy się odwrócili. Nie było już dawnego klubu sportowego, nie było związku, nie było prezesów. Pozostali sami, ale dumni. Robert odwrócił się do drzwi i ruszył do wyjścia, ale zawahał się. Czarny wiedział o Robercie więcej niż chciał to ujawnić. Znał jeszcze jeden szczegół z jego życia, o którym na razie nie wspomniał. Nie musiał. Robert nie wyszedł. Po jego ostatnich słowach mógł się obrazić, ale prawda o życiu osłabiała charaktery. - Jest robota. Za duże pieniądze. Jeden dzień pracy i na kilka lat spokój - usłyszał za sobą Robert. - Jeśli naprawdę jesteś inteligentny, to nie będziesz biedny - dodał Czarny. .
- Od policji. Usłyszałem. Powiedzieli to wyraźnie. Panie, mamy zgłoszenie o kradzieży tego wozu, powiedzieli, skąd pan go ma? A on na to, ten syn, że kupił. Od znajomego, ale coś mi się widzi, że kręcił, bo nazwiska znajomego nie znał, to co to za znajomy. Kupił i jeździ nim już ładne parę miesięcy, nie ukradł przecież, wszystkie papiery im pokazywał, mam na myśli dowód osobisty i tak dalej. Ale umowę kupna miał w domu i obiecywał, że też im pokaże, na tym stanęło, pojechali z nim razem. Zaglądali do silnika, numer sprawdzali, przebity, z tym że byle jak, nawet się ten złodziej nie fatygował, żeby to zrobić porządnie, i ten poprzedni odczytali. Parę osób tam się przyglądało, bo ten ojciec pomstował, ale bardzo elegancko. Tyle że dosyć głośno. A syn mówił, cicho tatusiu i daj spokój tatusiu, i wyglądał jak ogłuszony. - Każdy na jego miejscu byłby ogłuszony - przyznała Janeczka. - I co dalej? Jaki to w ogóle był samochód? - Ford Fiesta. Nie wiem, co dalej, wsiedli i odjechali oglądać umowę. - I jak on się nazywa? .
- Państwami kieruje żoł±dek i jego wymagania - zawołał Karol umy¶lnie, aby. Ys zaprzeczył energicznym gestem.. - Dla mnie czerwony kolor także samiuteńko nie w guście jak czarny! - A coż o... [read more]
Za chwilę lokaj przyniósł dwa wyśmienite dania. Mężczyzna .
Ja nie będę robił, robił, robił! bo ja chcę żyć, żyć, żyć! Nie jestem bydlęciem. Pozbawiają się szans na przeżycie. Jednak instynkt. - Taż to kidnaping! - wrzasnął Kargul. -... [read more]
Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd. .
- Ki czort tam się po nocy tarabani? - szepnął przywierając twarzą do zimnej szyby. Odskoczył, bo w tej samej chwili z tamtej strony szyby zamajaczyła twarz Wieczorka. Pukał natarczywie, powta... [read more]
ale dopiero kiedy zakwitła stały się rzeczywistością. Podobnie .
- Pan Hunt chce się z panią widzieć, proszę pani. Madeline podniosła się zza ciężkiego dębowego biurka.. Jedynie nieco modyfikujemy nasze 'spotkania z książką' w ten spo-sób, aby stały s... [read more]